Blog

Vind je het hier nog wel leuk?

Het lijkt allemaal gemakkelijk af te vinken met een beleidsaanpassing, training of een afstemmingsoverleg. Met behulp van AI en een goede prompt nog sneller gefikst. Check, geregeld. Nee dus. Want in werkelijkheid is het zelden of/of en veel vaker en/en. Die andere helft uit zich dan in ongewenste patronen, dynamieken en dat wat wel wordt bedoeld maar niet wordt gezegd. Samengevat: gedoe. Waarvan je de oorzaak “pas gaat zien als je het doorhebt”, met dank aan Johan Cruijf. Daarna kun je het niet-niet meer zien. 

Gedoe dat vraagt om meer dan alleen het instrumentele als je duurzame verandering wilt.

Een van mijn rollen is juist dat benoemen. Niet altijd, wel als het nodig is. Want zodra je het licht erop zet wordt het lichter. Gedoe gedijt immers het beste in het donker. Zoals bij psychosociale (on)veiligheid. Dat grote containerbegrip over werkdruk, (on)gewenst gedrag, strafbaar gedrag en al die zaken die gevoelens oproepen waarbij we het liefst doen alsof ze er niet zijn. Boosheid, verdriet, onmacht, ongemak. Of bij stagnerende besluitvorming. Of………Kortom, bij de onzichtbare stoorzenders en boodschappers die op iedere plek waar mensen samenwerken en leven aanwezig zijn. 

Op zulke momenten een ongemakkelijke rol, absoluut. 

En tot mijn verwondering wordt er dan gevraagd, vind je het nog wel leuk hier? 

Ehm nou nee niet op zulke momenten. Verre van. 

Maar is dat erg? 

Nee. 

Want ik kom voor het verschil maken. Zodat we het morgen nog beter doen dan vandaag en klaar zijn voor de toekomst. Niet voor de ‘leuk’. Snel scoren doe je inderdaad met die snelle fiks, dat vinklijstje of protocol en dat is leuk. Vooral doen als het ‘m daar in zit. Alleen zitten echte verbeteringen in mijn werk nou eenmaal niet vaak in snel scoren. Die zitten in meeveren, staan blijven, vasthouden. Gestaag werken aan……Daar haal ik voldoening uit. Zeker als ik af en toe omkijk, waar we vandaan komen en waar we nu staan. Die voldoening leidt tot werkplezier. 

Werkplezier is belangrijk maar wat anders dan dat het iedere dag leuk moet zijn. Op sommige dagen gaat het moeizaam, wordt het gedoe persoonlijk gemaakt, vindt er altijd wel iemand in de organisatie dat HR moet vragen ‘hoe hoog’ in plaats van ‘waarom’ moet ik springen? Sommige dagen worden zomaar drie weken. 

En dan ineens……weer een stapje vooruit. Dat is leuk. 

Net als die mislukte afsluiting donderdag. Waarop ik een ballon opblies, te hard dus ineens BAM! De flodders vlogen in het rond en eentje landde precies in het midden op de flip-over. En wij……….moesten heel hard lachten.

Werkplezier, voor mij is dat voldoening, collega’s en ruimte voor het andere geluid. En voor jou?